Een duurzaam woonbeleid veronderstelt een goede afstemming tussen vraag en aanbod op de woningmarkt. En die zijn voortdurend in beweging. Vlaanderen vergrijst immers, en tegelijkertijd zal het de komende jaren ook vergroenen. Dit stelt ons woonbeleid voor enkele uitdagingen.
Uit een recente enquête blijkt dat drie vierde van de actieve bevolking zijn oude dag het liefst thuis zou doorbrengen. Bijna niemand wil in een rusthuis terechtkomen. Kan het concept van woon- en zorgcentra dit negatieve imago bijstellen?
De laatste jaren stijgt het Vlaams geboortecijfer onafgebroken, en deze stijging is het sterkst in de steden. Toch stellen we vast dat jonge gezinnen met kinderen de stad ontvluchten. Hoe kunnen we dit fenomeen verklaren? En vooral, hoe houden we die gezinnen in de stad?
wonen - stelling # 23
De stress bij jonge gezinnen is groot, vooral als beide partners uit werken gaan. Er staat wellicht niemand enthousiast te springen om 's morgens vroeg de deur uit te gaan en eerst file en/of agressief stadsverkeer te trotseren om de baby op tijd in de crèche te krijgen en dan zelf nog op tijd op het werk te komen... Het is voor ouder en kind een mensonwaardige/ongezonde start van de dag!
Mensen zoeken daarvoor misschien een oplossing op het platteland...? Een andere oplossing kan zijn om het zwangerschapsverlof flink uit te breiden zoals in de Scandinavische landen of een officieel statuut te creëren( met! kleine uitkering,als blijk van waardering voor al het onzichtbare werk dat deze mensen verzetten!)voor thuiswerkende partners; en jazeker ik bedoel vrouwen en ook mannen natuurlijk!
Stelling van: Mireille
