Een duurzaam woonbeleid veronderstelt een goede afstemming tussen vraag en aanbod op de woningmarkt. En die zijn voortdurend in beweging. Vlaanderen vergrijst immers, en tegelijkertijd zal het de komende jaren ook vergroenen. Dit stelt ons woonbeleid voor enkele uitdagingen.
Uit een recente enquête blijkt dat drie vierde van de actieve bevolking zijn oude dag het liefst thuis zou doorbrengen. Bijna niemand wil in een rusthuis terechtkomen. Kan het concept van woon- en zorgcentra dit negatieve imago bijstellen?
De laatste jaren stijgt het Vlaams geboortecijfer onafgebroken, en deze stijging is het sterkst in de steden. Toch stellen we vast dat jonge gezinnen met kinderen de stad ontvluchten. Hoe kunnen we dit fenomeen verklaren? En vooral, hoe houden we die gezinnen in de stad?
wonen - stelling # 15
Voor een alleenstaande, werkloze ouder is het zéér moeilijk, zoniet praktisch onmogelijk, om een huurwoning te vinden op de privé-huurmarkt. Je wordt bestempeld als 'onbetrouwbaar', sommigen durven het zelfs 'marginaal' noemen!
De wachtlijsten van sociale huisvestingsmaatschappijen zijn belachelijk lang (10 jaar wachttijd is geen uitzondering!). Wat betreft de sociale verhuurkantoren van het OCMW is er theoretisch een mooi systeem uitgewerkt (voorrang bij hoge woonnood, laag inkomen, groot gezin, enz.), maar in de praktijk vertoont dit systeem enorme hiaten die het bijna onmogelijk maken hierdoor ook werkelijk geholpen te worden!
Er rest dan enkel nog 'crisisopvang' (ondergebracht worden in een tehuis voor daklozen), iets wat anno 2009 in een welvarend land naar mijn mening schandalig is...!
Stelling van: Ingrid Jaenen
